Umudumun Yasına, Mavime İyi Bak

Uzun zaman oldu seninle konuşmayalı. Nasılsın? İyi mi her şey ben yokken? Söylemene gerek yok, biliyorum mutlusun. Ben mi? İyiyim bende. Yavaş yavaş alışıyorum bitmesine. Ama korktuğum başıma geldi. Senden sonra insanlığımı kaybetmeye başladım. Bana dair sevdiğin ne varsa bir bir yok oluyor. Artık dudağımın kıvrımında bir gülüşüm yok. Aksine donuk bakıyormuşum insanlara. Ruhsuzsuz diyorlar. Tabi bilmiyorlar bittiğini. Gerçi bitmesi için önce başlaması gerek biliyorum. Biz hiç başlayamadık. Ama ben yıllardır içimde büyüttüğüm seni artık susturabiliyorum. Öldürmedim tabi ki. Öldüremem de. Henüz senin kadar gaddarlaşamadım bize karşı. Zamanla o da olur belki. Ben seni bize benzetemedim ama. Sen beni kendi umutsuzluğuna benzetmeyi başardın. Kızmıyorum sana. Kırgında değilim. Her şey olması gerektiği gibi. Bu arada verdiğim sözleri tutuyorum. Karanlıktan korkmuyorum artık. Eskisi gibi sen aklıma geldikçe ağlamıyorumda. Boğazım düğümleniyor sadece. Ama ona da alıştım. Ve inanmayacaksın ama ben yalnızlığı sevmeye başladım. Tek başıma sahilde yürümeyi seviyorum artık. Tek başıma yemek yemeyi yadırgamıyorum. Ama hala tek başıma çay içerken masaya iki bardak koyuyorum. İki tane sigara yakıyorum. Tabi konuşmuyoruz artık. Sadece birbirimize bakıyoruz seninle. Merak etme üzülmüyorum. Büyüyorum, alışıyorum ve dik duruyorum. Seni affettim diyemem, biliyorsun o Zaman’da söylemiştim. Sen benim içimdeki çocuğumu, umudumu öldürdün. Belki de bu yüzden bu kez daha uzak duruyorum sana. Belki de ilk defa sana karşı olan aşkımı, umudumun yasına yüklüyorum. Öyle ya da böyle bi şekilde alışıyorum. Artık eskisi kadar sık şiir de yazmıyorum sana. Yazacağım kelimelerimide giderken sende bırakmışım. Ama olsun sen şiir seversin. Ve umarım okuduğun her şiirde benim sessizliğimi hisseder, umudumun yasına ortak olursun. Mutlu olmaya devam et Adam. Tek isteğim senden umudumun yasına, mavime iyi bak.