Yitik Çocukluk

Please log in or register to like posts.

Ne masumiyetimiz kaldı, ne saflığımız… şimdi çocukluğumuzu da aldınız bizden kanlı ellerinizle. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil; bayram için aldığımız ayakkabılarımızı yastığımızın yanına koyup uyumuyoruz. Bayramda komşumuzun evine gidip el öpemiyoruz; mendil, şeker alamıyoruz ondan. Onun yerine bir mendil dolusu ölüm sunuyor hayat bize, henüz üç yaşındayken, bilemedin dört… Sonra herkes “melek oldu yavrucak” deyip su serpiyor gönlüne. Bir bilseler… Bir bilseler çocukluğumu yaşamak istediğimi, büyümek, aşık olmak, sevmek, üzülmek, okumak, bilim insanı olmak istediğimi bilseler, yaşamak istediğimi bilseler belki “dur” derler artık. Sadece felaket zamanı çıkmaz insanlık ortaya, belki önlem alınabilir. Belki korunabilir çocuklar, korunabilirdim belki. Belki…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir