Düşünce Denen Karmaşa

Gün geçtikçe etrafımdaki insanlar artıyor ve ben gün geçtikçe bu kalabalık içinde yapayalnız olduğumu fark ediyorum.Bir bakıyorum oturmuşum tuşlar bana bakıyor ben onlara..İnsan her gün yaşar mı boşluk denen o lanet duyguyu..Her gün haberlerde farklı ölüm haberleri,bombalar,hiç uğruna yanan canlar,herkeste farklı dert.Aslında biz boş şeyler için gereksiz üzülen aciz insanlarız Ey toplum!
Dur diyemediğimiz gücümüzün yetmediği bir sürü derdi olan insanlarız en nihayetinde..Farklı farklı insanlar görerek ufkumuzu genişletiyor muyuz yoksa daha da mı daralıyor bakış açımız?
Bitmek bilmeyen düşüncelerim,düşlerim var benim.Kimi canımı en içten yakıyor kimi de en ufak şeyde mutlu ediyor.Anlam veremediğim bir sürü hayata şahit oluyorum.Ya fazla olgun düşünüyorum ya da herkes aptalı oynuyor.Hayatım bir
tiyatro sahnesiyse ben hiç başrol olamadım hani hep arkalarda bir yerde düşünen ve harekete geçemeyen birileri olur ya işte öyle..Ya rolumu son dakika geç kalarak kaçırdım ya da prova iptal oldu.İnsanlar rollerine öyle iyi çalışmış ki ya karşısındaki adam çok aptal farkında değil ya da gerçekten profesyonel.Aksi taktirde benim gördüklerimi uyduruyor olmam gerekir.Ki öyle değil..
Kafam öyle karışık ki kime inanayım hangisi doğru içinde doğru olan var mı yoksa ben yanlışlar arasında boğulmak üzere miyim bilmiyorum..Her zaman bana doğru geleni yapmaya çalıştım.Hep birilerine inanmak istedim temiz olan birilerine ya da temiz gibi görünen.Çoğu zaman üzülen ben oldum ama biliyorum ki güzel günler gelecek..EVET !Haklısın yine bu kara yerde bir umut olabileceğini düşünerek kendimi kandırıyorum.Nasıl bir ülkede böylesine kan dökülürken hala bir çözüm bulunamaz can kaybetmemek adına harekete geçilmez? Yanan canlar yetmedi mi ?
Bugün yine içim KARA..MEKANIN CENNET OLSUN ANKARA..