Güneşim fırtına

Herkesin yüzü gülerken
Sen tavrınla içimi güldürürken
Havaların bana kızgın olsa da
İçten gülerim fırtınanın ortasında

Birbirine giren gözler
Birbirine karışan düşünceler
Hayatın başladığı zamandır
Yalnızlığın bittiği yerdir

Çünkü fırtınanın tam ortasında
İşte oradadır senin benim gözüm
Herkes oraya buraya sallanırken
Karışıklık içinde tutundum yeniden

Hayatım başladı dedim
Bitmiş olması lazımdı
Güneşsiz kalmıştım
Ama geldin bir fırtına

O bile yetti güneşin yerine
Kim bilir, güneşim olursan
Neler canlanır
Kimler sevinir

Felasife