seni bilemiyorum ama ben seninle konuşmasını, yazışmasını özledim ..
her gece uyuduğumda, tek gecede değil, her zaman uçak sesi duyduğumda ister istemez aklıma gelip acaba ne yapıyordur diye düşünmemem elimde değil ..
her istanbulu gezişimde aklıma gelmemen mümkün değil ..
istanbulla ilgili foto paylaşayım, altınada bir güzel şiir, söz ekliyeyim derken, seninde o esnada öyle bir düşünceye kapıldığını düşünmemem elimde değil ..
her kız kulesine baktığımda, evet bir cumartesi günü olacaktı .. bir çay .. bir hoş sohbet ..
kız kulesine gidemez oldum. Baktıkça kendimi görüyorum onda .. iki kıta arasında yapayalnız koca istanbulda ..
işte tamda beni simgeliyor .. almanya ve türkiye arasında .. anadolu ve avrupanın buluştugu noktada .. istanbulda .. boğazın ortasında .. birleştiren sadece köprüler .. ve tamda ortasında ben .. köprünün hiç bir yanına gidemiyorum. Adeta yere çakılmış gibiyim.
En çokta neye kızıyorum biliyormusun?
kendime ..
Boş hayallere tutunmayacaktım. Aslında herşey güzel hoştu ama ileriye dönük hayallere tutturmayacaktın beni .. tutturduysan bile ben onun hayalini kurmayacaktım ..
İstanbul artık sen oldu .. seni tanımadan .. görmeden .. sesini bile duymadan ..
sadece sözlerinle .. şiirlerinle .. yazışınla .. tavrınla .. hayallerinle .. hedeflerinle .. Hz. Allah’a bağlı olduğun kalbinle, bi küçük yer kapladın şu düşüncelerimde ..
kaldığım semt bile sen ..
gittiğim yollarda, topkapı sarayıda sen,
izlediğim manzarada sen ..
hangi ara istanbul olmuşsun sen?
evet içimi acıttın biliyormusun ..
nedensiz ve hiç açıklamadan ..
neden mi bunları yazıyorum?
bilmiyorum ..
bakma böyle yazdığıma da ..
o kadar da acımıyor içim
öylesine
sadece yazıyorum ..
Turkish