Yalnızlık

İki kalp düşünün. Birbirine meftun, birbirine hayran… Hiç ayrılmayan bu iki kalbe ayrılık yelleri eser ansızın. Birden oluşan bu yabancılık, soğukluk koparır bu iki kalbi birbirinden. Birbirlerini adları gibi ezberleyip hafızalarına kazırken birden ayrılmanın tesiriyle unutmaya başlarlar çaresizce. 
Bu ayrılık iki kalbin de hayatını alt üst eder. Zor gelir alıştıkları hayatlarını değiştirmeleri. Hal böyleyken darmadağın olur ilmek ilmek ördükleri sevgi bağları… Her şey sil baştan olacaktır. Ama hesap etmedikleri şey ise tek başına kalmanın verdiği ‘yalnızlık’ duygusuydu. Ne ettilerse beceremediler kalabalığı dost edinmeyi. Çabalamasına çabaladılar ama olmadı bir türlü istedikleri. Yavaş yavaş tüm hücrelerine işledi bu illet.
Bu iki kalbin hikayesi bizim de kaderimiz oldu zamanla. Kuru kalabalığın içinde boğdu bizi yalnızlık. Kurtulmak istesek de kurtulamadık bir türlü. Ağına almıştı artık bizi bu illet bir kere. Kimse bizi anlamaz gibi gelirdi. Bazen iyi hissettirirdi bazense berbat hissettirirdi. Kimse halinden memnun değildi aslında. Memnunuz derdik ama asla memnun olamazdık. Kendimizi kandırmaktan başka bir şey değildi yaptıklarımız aslında. 
Çoğu insan istemezdi zaten yalnızlığı. Birden en yüksekteyken en dibe batmayı kim isterdi ki ? Öyle bir illetti ki bu yalnızlık kaçsan da dönüşün yine onaydı. Koca bir girdap misali biz yalnızlıktan kaçsak da eninde sonunda kendimizi o girdabın içinde bulurduk. Bataklık gibi bir şeydi aslında bu illet… Çırpındıkça batmaya mahkumduk. Ama biz fazlasıyla masumduk hiçbir zaman hesap edememiştik yanacak olan canımızı.
Beşikten mezara yalnızız aslında bu hayatta. Ne en sevdiğimiz ne de en kıymetlimiz yanımızda kalamazdı. İsteseler de güçleri yetmezdi de zaten. Nasıl doğduğumuzda yalnızsak mezara da tek başımıza girecektik. Ne bir fazla ne bir eksik…
Kimimiz de hayır mı şer mi diye düşünmeden başlardı isyana, siteme… Ama olsun yalnızlık insanı adam ederdi; daha bir olgunlaştırırdı. Ve biz yalnızlığa alışırdık bir zaman sonra. Aramızı her daim iyi tutardık onunla. Bilirdik çünkü her seferinde kendimizi yalnızlığın kollarında bulacağımızı…