Herkesin sana benzemeye başladığı bu dünyada,senin yanımda uyanmayaşına kaldırdığım son kadehi tokuşturduğum günün akşamı,oturup sen kokmayacak olan yastığımın altında hunharca kendime küfür ederken bir an duraksadım ve mutluluğun formülü şizofreni bir ben yaratmakta buldum evet şimdi daha mutluyum var olmayan hayalinle beraber,var olmayacak anılarımız,üşüdüğünde saramayacak kollarımla,ellerimle,sen varmışcasına kahvaltımı yatağıma getirmekle,güzel akşam yemekleri hazırlamakla meşguldüm ki artık yeniden beni huzura bağlayan,seni anımsatan o güzel anıları hatırlamamı sağlayan alkolü fazlasıyla abartmaya başladım belki gelirsin diye de bardak sayısını ikiye çıkardım.










