Bir Küçük Umut

Anlatamadığımız,anlamlandıramadığımız anlar vardır hayata dair
Hani kelimeler yetmiyor deriz ya,aynen öyle
Bir pencere kenarinda göğe bakarız
Hatta sadece göğe bazen
Ulaşılmaz,imkansız görünür
Arzularız bulutları,yağmuru,karı,rüzgarı
Kokusunu duymak isteriz toprağın
Ve kuşların kanat çırpışını
Dalarız öyle ya bazen
Derine,daha derine dalarız
Tam göğsünde bir baskı olur hatta
Sanki suyun altında nefes alamamak gibi
Vurgun yemiş gibi
Çırpınmak zor,bırakmak çok kolay
Umut edememek ise
Kahredici
Bir ağaçmışım önceden de
Durmuşum en sert kışın karşısında
Meyvemle doymuş canlılar
Gölgemde serinlemişler yakıcı sıcakta
Dökülmüş yapraklarım baharda lakin
Daha gür açmışlar sonrasında
Kokum daha yoğunmuş mesela…

Köklerim yok olmuş sonra
Tutunamamışım toprağa
Savrulmaya ramak kalmış sadece
Kimse bakmamış
Kimse fark etmemiş
Meyvelerimi yiyenler ve
Serinleyenler gölgemde
Başka ağaç bulmuşlar
Ormanda sadece bir ‘şeymişim’ eksilecek onlara göre
Bana kalsa bir hayat…
Neyse ne diyorduk
Umut
Kocaman bazen
Bazen de bir küçük tomurcuk
Ne yapacağın sana kalmış
Bırakmak öylece akan nehire karşı
Ya da yüzmek inadina ufka doğru

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.