çaresizlik ve sen

0

Beklerken seni gecenin bir vaktinde sigaramı yaktım kendime

Bir duman dahi almayı unutacak kadarda düşündüm sensizliği

Gelecek mi gelmeyecek mi diye  sordum mahmur olmuş zihnime

Zaman geçtikçe devrimci vücudum yenik düştü sensizliğe

Her aştığım barikatta takılı kaldım birlikte geçirdiğimiz vakitlerde

Her hayale dalışımda ağlar buldum kendimi bakarken resimlerine

Ancak bu kadar çaresiz olunurdu ilk doğan bebeğin yüzündeki mahsumiyette..

 

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.