Beklerken seni gecenin bir vaktinde sigaramı yaktım kendime
Bir duman dahi almayı unutacak kadarda düşündüm sensizliği
Gelecek mi gelmeyecek mi diye sordum mahmur olmuş zihnime
Zaman geçtikçe devrimci vücudum yenik düştü sensizliğe
Her aştığım barikatta takılı kaldım birlikte geçirdiğimiz vakitlerde
Her hayale dalışımda ağlar buldum kendimi bakarken resimlerine
Ancak bu kadar çaresiz olunurdu ilk doğan bebeğin yüzündeki mahsumiyette..









