Deniz Kıyısı

Kendimi, gözlerimi kapatmış deniz kıyısında otururken düşünmek istiyorum bazen.
Sadece düşünmek..
O kadar acı yaşanmamış, hiç kimse gitmemiş gibi.
Ama dönülmez boşlukları dolduramıyorum kendi içimde.
Tekrar tekrar sarılmak istiyorum, kucak dolusu affetmek..
Çünkü biliyorum artık gelemiyor insanlar.
Onları..Onları unutmaya başlıyorum.
Oysa kalkmaya çalışıyorum da çakılıp kalmışım bir vazgeçmişlikte.
Kalkamıyorum.
Bir yandan can havliyle kumu kazışımla, kafamı esintiye çevirip, denizin her şeyi düzelttiğini görmem bir oldu bu hayatta.
Dünkü gülüşlerin bugün silinmesi,
Dün gördüğüm o simanın ebedi olarak gelmeyişi gibi.
Şimdi gelip soruyorum ki ;
Bu beden sıkı sıkıya bir daha sevebilir mi daha doğrusu inanabilir mi ?
Sorularım sessizce uçuyor gözlerimin önünde.
Çünkü ;
Bilmiyorum..
Sonra çekiliyorum kıyıma köşeme, en hırçın sahile.
Susuyorum.
Mucize gibi gelişlerin ardından,
gidişleri görmek istemiyorum.
O yüzden,
Bakıyorum ama görmüyorum.