KIRMIZI KARANFİLLİ TABUT

Kirpiklerinin gölgesine inandığım dünyada,
Bütün sarp yokuşları ceplerime koyup,
Yasalar çıkartmak isterdim ellerimle;
-insan, hurdaya ayrılabilen bir şeydir-
Enkazlardan sağ çıkan kötü şiirlerin,
Kül şelalelerine dönmesini izledim zevkle.
Sevmeden bulunduğumuz yerleri,
Tedavülden kaldıran maddeler ararken öğrendim;
-insan, ölmekle bozulan bir saattir-
Ağaran saçlarım ile,
Çıplak omuzların arasında
Kimsenin kimseye
Eyvallah kadar kalmamasını hiçe sayıp
Bağlantılar kurdum, parklar şahit!
Hem tenha, hem kestirme diye geçilen
Ara sokakları saymazsak,
Karışamadığım insanlar arasından
Gamzenin çukuruna
Düşülen bir dünyaya inandım.
İnandım!
Kırmızı karanfilli tabutlarla
Tanınan sevdalara!

Etiketler:
Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.