Güzelliği içine sindirememiş bir ruh, nereye baksa şüpheyle uyanacak…
Gözlerin gördüğü, kulakların işittiği, her şeyin kalbe tesir etmesi gibi,
Kalbime dokunan bir deryadil’in denizine sürgün ettim kendimi,
Sahi ya yağmurdan sonra çıkan gökkuşağı gibi.
İçine sığdıramadı kendini bu ruh…
Gözünü açtığı anda ab-ı revan hayatta kuş olası gelir,
Her bir güzelliğin sonu olduğu gibi,
O da gidiverdi değil mi…
Her insanın için de bir tecerrüt,
Boğazında bir düğüm,
Kalbindeki mührün,
Hesapsız kalmaz tek düze ömrüm…










Güzel olmuş ama sanki bir sürüklemesi yok
Zaman ayırıp, okuduğunuz ve fikriniz için teşekkür ederim.