uy’mayıs / adil gökşin

kaztüyü bir yastığın
dönüşmeye yeltenen girdabına indirgenmiş
bir mayıs’ta terkettin beni
ağrılı ve sancılı bir kışta yazılmış
bir kitapta geçiyordu bu olay

üzüntünün doruk noktalarında ikra ederken
inkar edip dönüyordun yatağın diğer tarafına

ince belli bir bardaktan çay içmek kadar
basitleşmiş bir eylemde
sönük bir hayaldin
yalnızca

oysa o mayıs’ta
emekli olmuştum işlerin bir kısmından
tutup kendime çekecektim, itecektin sen
ben itsem, korkudan tir tir titreyecektin
yalnızlıktan ürküyordun
biraz da gözlerin kızaracaktı, biliyorum

sen kıydın bana, günleri de kıydı ilkbaharın
baharda duyguların deri değiştirecekti
nefi’nin mürekkebi tenine mi değdi
irkildin
bir

mayıs‘ta terketmiştin.

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.