Ah şu sayılar. Matematikte dert sebebimiz, sayılar. Bazen matematik bizi kandırıyor diye düşünüyorum.
Her şey bir sayıyla başlamıyor mu.. dişimiz, yaşımız.. yasımız.. hep bir sayı etrafında dönüyor. 3.dişimiz, 17. yaşımız, unutamayacağımız bir tarihin ardındaki yasımız..
Bazen bazı şeyleri toplayınca ya da kıyaslayınca sonuç daha farklı olabiliyor..
İki şehir/ülke arasında;
Km ölçüsü uzaklık,
Saat farkı,
Konum farkı,
Telefon kodu,
Posta kodu,
Nüfusu..
Ve daha nice sayılarca konu vardır. Hepsi ‘bir’ ile başlar. Düşünüyorum..Bir ile biri toplamak kaç edebilir ki.. Demeyin nereden çıkarttın birleri toplamayı; sen bir, ben bir, toplayınca beraber olabilelim diye..
1+1= 2 eder diye öğrettiler. Ama bazen 1 artı 1 ikiden daha büyük bir eder.
BİZ eder.
İki tane aynı şey, daha çok aynı şey etmeliyken neden farklı bir şey etsin ki zaten.
Bir ederken; gölge olup, kendini onda tamamlayan birer yarımdan tam olalım.
Birbirini tamamlayan; tam anlayan bir edelim.
Ayrı ayrı bir edip, iki olmayalım.
2 ayrı.. 2 yalnız.. 2 uzak.. iki yabancı…
Birbirimizin aynı, olup iki ayrı olmayalım. Aynaya bakar gibi bir olalım. Türkülerde geçen ‘bir’ gibi olalım. İki tane bir olup biz olamazsak; birden bir çıkınca bir şey eksilmez derler ama, bir başına hiç oluruz.
1+1=BİZ eder. Bizden bir çıkarsa iz kalır; buz eder.
Bir artı bir, biz eder.
Bir artı hiç, yaramıza tuz eker.
Bir artı iki, seni bilmem ama beni köz eder.
İki ayrı bir kalırsak; köz yakında küle döner.
Ne eksikse tamamlayalım. Bir umuda tutunup biz olmak; ikiden fazladır.
- Toplasan iki eder miyiz. Yoksa hâlâ ‘bir‘ edecek kadar BİZ miyiz?
| # Umut
Turkish