Sustum

Yağmur yağınca sevda bulutlu birgün gelir aklıma.
Karşımda oturmuştu, iklim dışı olmasına rağmen gözyaşları dinmiyor, ayrılığı anlatıyordu.
Oysa gönlüm, ilkbahardı.
Sevgi tohumları filizlenmiş çiçeklerim tomurcuk açıyordu…
Oysa ona söyleyemezdim gönlümde onun adını taşıyan bir gül bahçesi olduğunu.
Ağzından dökülenler, onun için açan çiçekleri bir bir kurutuyordu…
Sustum.
Sözlerini bitirip ayağa kalktı…
Sustum.
Çekti gitti…
Sustum.
Anlamadı niye sustuğumu.
O konuşurken binlerce gülün dikeni yüreğime batıyordu.
Bilse o acıyla susmanın mümkün olmadığını, belki gitmekten vazgeçerdi…
Sustum.
Çünkü gitmesi gerekiyordu.
Kuruttuğu gülleri ona veremezdim.