“Duruyorum.
Sonra bir an, geçince zaman; yokluğunu anlıyorum.”
Neden hiç bitmez kalbimizdeki sonbahar?
Neden hep sıcak başlayıp, kalbimizin en kuytu köşesinde sinsi ve soğuk bir rüzgarla biter hikayeler?
Neden hep dökülür, büyük umutlarla büyüttüğümüz ağaçların yaprakları?
Neden hiç çiçek açmaz o yapraklar?
Bir sonbahar bitiyor diğeri başlıyor.
Bir döngü.
Ama bahar hiç uğramıyor sanki.
Bazen el sallıyor uzaktan, gülüyor ağzının kenarıyla; sonra gelmeden gidiyor.
Sıcaklığını bile hissedemeden.
Siz hiç aşık oldunuz mu?
Olduysanız bilirsiniz zaten.
O kadar anlatıldığı gibi yanmaz kalbiniz.
Aksine; üşür.
Isınmak için o kadar hızlı atmaya başlar ki…
Tüylerini diken diken eder, üşütür seni de.
Sahi, neden hep üşür kalbimiz?
Ne zaman yaşatacak bize baharı?
Turkish