O meşhur gemi de kalktı, o kömürlü tren de.
Kimse kavuşamadı.
Bir sevda ateşi de bitti böyle.
Sonra, ötelerden gelen sisli bir bulutun gölgesinden irkildi yürekler.
Sevda, akıl işi olmadı bir daha.
Ah nerede şimdi o manolya kokularının süslediği caddelerde sabahladığımız akşamlar…
Akdeniz’den sürüklenen bir bulut, bir de göçüp giden sevda ateşi, hiç şüphesiz akşam üstlerimizin katili.
Sahi geçti mi bizden sevda?
Gelişin bayram sevinci olurdu şimdi Eylül’ üme, dört mevsim hazan iken yokluğunda.
Ah be!
Keşke gelsen de, gönül koymasalar yanıp duran bu sevda ateşine.
“Yahu kimse de kavuşamamış” demesinler.
Vay be!
Geçti ya bizden de sevda…
Turkish
Bayankaptann harikasınız.