BİR GARİP HÜZÜN

Hayat hep garip bir dilemmaya sürükledi bizi. Severdik insanları ve tabi yıkılışları.. Çünkü hayatımıza giren her insan aslında koca bir yıkılış demekti. Kimse ilk tanıdığımız haliyle kalamadı; kalanlara ise yüreğimizin en özel köşesini tahsis etmekti bize düşen. Çok yaralar aldık ve her insanı o yaralara ilaç sanmaktı hatamız.. Sonra geriye dönüp baktığımızda sevdiğimiz insanlardan parçalar gördük; dertlerimiz de, hatalarımız da ve bilakis yaralarımız da. Sevmeyi mi sevdik yoksa yıkılışları mı bir daha düşüneyim. Şimdi ise bir hoşçakal ülkesi yüreğim.. Bir bir uğurluyorum herkesi. Kendi seçtiğim bu labirentte boğulmak üzereyken bir çıkış aramaktayım. Sonu ışıklı olan ve belki biraz parçalı bulutlu..