BİR KISSA…

İnsan her daim bir acizdir..
Önce kabullenmek gerek..Bir hasret karşısında elden birşey gelmez çoğu zaman..
Bekler..
Beklemesi sabrı ve şükrü ona öğretir..O yüzden aslında ‘aciz olmak’ bir çaresizlik değildir onun için aksine bir öğretidir..
Öğreti..
Her insanın birçok kıssası olmalı ve oradan çıkarabileceği hissesi veyahut hisseleri..
Gün gelir bir an karşısında bir yerlerde kulaktan dolma dahi olsa duyduğumuz bir kıssa bize yol gösterir bir zaman döner bir çaresizlik karşısında bir yerlerde okuduğumuz bir hikaye bizi elem vaziyetten kurtarır..
Ama insanın kendine namzet ettiği bir kıssası olmalı..Şöylece bir kutup yıldızı misali..Hani gökte binlercesi vardır amma o başkadır tamda öylece birşey…
İşte benim için bir kıssadan fazlası olan bir hatıratı paylaşayım sizlerle…
“Gönül neylersin öğüdü..
Yara kendinde kendinde…
Her ne ararsan iyi kötü..
Ara kendinde kendinde..”
Bir çevirebilsek aslında kendimize şu kendimizi kim bilir ne cevherler bulucaz kendimizde..Kim bilir ne kıymetler var bizim bile farkında olmadığımız bizde..
Hani derler ya…
“Hararet nardadır..Sacda değildir..
Keramet hırkada tacda değildir..
Her ne ararsan kendinde ara” diye..
Bir İbrahim Ethem Sultan yaşarmış vakitlerin birinde..
Belh şehrinin sultanı…
Taç-taht-sorguç ne arar isen var..
Sarayda uyurken birden sarayın çatısından bir gürültü ile uyanmış bir gece ansızın..
Telaş içerisinde camı açmış ve bağırmış:
-Kim var orda?
Bir mazlum..
-Efendim devemi kaybettim de onu arıyorum..
Sultan mana verememiş sormuş:
-Bre herif! Deveni sarayımın çatısında mı arıyorsun..
Mazlum gülmüş.
-Ah be sultanım..!!Sen sarayın-tacın-tahtın içinde Allah arıyorsun..
Ben burada deve aramışım çok mu ya..”
İbrahim Ethem ilk işareti alsa da yine hayat berdevam…
Bir gün yine adamlarıyla ava gitmiş İbrahim Ethem Sultan.. Bir ceylanı ormanın derinliklerine değin kovalar ve bir yerde kıstırır..Tam sadağından okunu çıkaracakken ceylan lisan-ı hal ile İbrahim Ethem Sultan’a seslenir..
-SEN BUNUN İÇİN YARATILMADIN..!!
İbrahim Ethem duruverir..Kalbinden vurulmuş kalakalmıştır..
Bir çoban görür..onun giysilerini alır ve yollara çöllere düşer..
Bir dervişlik ile taç-taht-sorguç bir anda bırakılır..
Tam 40 yıl boyunca Belh şehrine ne uğrar ne de orada ki günlerini bilir..
Geceleri kaim-ibadet zikir,gündüzleri saim ibadet..
Divanelik olur..
Ve 40 yılın üzerine yolu tekrar Belh şehrine bir gece yarısı düşer..
Zamanında sultanı olduğun şehirde dışarıda kalakalır gece vakti soğukta ayazda…
Zamanında yaptırdığın saray yanıbaşındadır ama o sarayı hatırlamaz bile İbrahim Ethem Sultan.. Gözü o vakitte açık olan ufacık bir fırına ilişir..Oraya yanaşır selam verir içeride ki yaşlı ustaya..
Fırıncı onu bir güzel ısıtır.İkramlarla karnını doyurur..
ibrahim Ethem merak edip sorar:
-Sen gönlü pek güzel adamsın..Hele bir de bakalım hiç Allah’tan arzu edip olmayan bir şey oldu mu?
Adam cevap verir hüzünlü:
-Ben ne istedimse verdi Mevlam..Ama bir tek şey nasip olmadı..
Bir Ethem sultan vardı bundan 40 yıl evvel buranın sultanıydı..Çok dua ederdim birgün acaba bu fakirhane de bir misafir eder miyim onu diye..Ama derviş oldu dağlara-yollara düştü bıraktı sultanlığı..Bir tek bu nasip olmadı..
İbrahim Ethem gözü yaşlı bir şekilde..
-Sen ne kadar güzel gönüllü bir adamsın..
Allah senin gönlünün hatrına İbrahim Ethem’i tacından ettirir..
40 yıl yollarda-izlerde dolaştırır..
Dağ taş gezdirip kapına getirtir..
Ve buracıkta son nefesini verdirtir..
Evet..
En son ne zaman ‘Bir güzel gönlün duasını Allah bize yaptırıyor acaba’ diye düşündük?
Yada kendimizi bir güzel gönül uğruna fedakarlık yaparken bulduk karşılıksız..
En zor zamanlarda sabır ve sebat edip bir güzel kıssadan yola çıkmak aklımıza en son ne zaman geldi?
Ukalalık ve bilmişliği bir kenara bırakıp ne zaman bir kıssaya muhtaç olduğumuz hatırladık?
Bir kıssanız olsun dostlar..
Her daim göğünüzde ki kutup yıldızınız gibi..
Allah’a emanet olun..!!