Dur demek insanın kendine veremediği tek sinyaldir

Hayat kısa… Bunu biliyoruz.Peki bu kısa hayatta bir şeyleri sürekli tekrarlayıp durmak da kısa bir hayat için fazla uzun değil mi? Kendimizi bir döngünün ortasına atmış sürekli aynı şeyleri tekrar ediyoruz. Oysa tekrarlanmasını istediğimiz tek şey vardır “mutluluk”.

Elbette arada acılar da boy gösterecek.Yoksa mutluluğun da anlamı kalmaz. Ama insanoğlu acıya bir kere düşmeye görsün. Yaşadığı acıda zirveye ulaşmak gibi bir gayret içine düşüveririz. Bu gayret içinde kazdıkça kazırız acıyla örülü duvarları. Ne kırılmış tırnaklarımıza ne harap olmuş ellerimize ne de büründüğümüz kişiliğe bakarız kazarken.

‘Dur’ demek insanın kendine veremediği tek sinyaldir. Git-gitme,yap-yapma gibi gelgitlerin arasında kalır en son birini seçer de dibine kadar yaşadığımız acı olunca ‘Dur’ diyemeyiz kendimize. Oysa ne kadar da kolaydır dur demek; acılara, gözyaşlarına, hüzünlere, umutsuzluğa… Bütün acılara dur diyip umuda ‘Merhaba’ demek yapamadığımız en büyük eksikliğimiz…

Gel gör ki işte insan böyledir.

Var olması için doğması,

Yaşaması için de kavrulması gerekir…

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.