İnsanlar olabildiğince kötü. Herkes kendi çıkarını düşünüyor burada. Kimse burdan sonrasını düşünmüyor. Herkesin hayali kefene girene kadar.
Kimse bilmiyor ki kalp kırmak ne kötü. Kimse bilmiyor ki sırf bu dünyalık şeyler için kavga etmek kötü. Savaş kötü.
Barış varken, dostluk, dürüstlük varken neden savaş, düşmanlık, yalan? Neden öfke, kin, nefret? Oysa dünyada sevgi kadar güzel bir şey var. İnsanlar sevgiden mahrum yetiştiği için kimse sevginin içinde barındırdığı güzellikleri göremiyor. Halbuki nefret ve savaş değil de, dünyaya sevgi ve barış hükmetse ne kadar mutlu insanlar olurdu. Hayal edebilir misiniz? Çok zor değil mi? O kadar alışmışız ki nefrete, savaşa, kin tutmaya.
İnsanlar eşit olsa mesela. Kimse dışlanmasa, herkesin karnı tok olsa sırtı pek.
Patron, işçi, öğretmen, öğrenci, zengin, fakir, güzel çirkin ayrımı olmasa keşke. İnsanlar ellerindekiyle yetinmeyi kimseyi eleştirmemeyi öğrense keşke. Hiç bir şeyin hiç bir kimsenin elinde olmadığını anlasalar keşke. O herkeste olan koskoca beyinleri kullansalar biraz. O beyinler sadece ayrıma, savaşa, öfkeye kurulduğu sürece ne daha fazla gelişebiliriz, ne de daha fazla mutlu olabiliriz.
Turkish