Her çalan kapıyı yıllarca beklediğimiz huzur sandık. Insanlar mı ? Onları hiçbir zaman anlamadık. Insanlardan medet ummayı bıraktığımız zaman sevdik ince belli bardakları.Çayla dolu olanlar çoğu zaman kederimize ortak oldular. Her yudumda bardağa parmak izimizle beraber bıraktık belki de derdimizi. Kaç gece önceden kalmayız simdi ? Hangi sahil avutur içimizi? Hangi dalgalarda boğulur kederimiz? Cevabını alamadığım sorulardan bir demet yaptım bu gece aklımın kıyısında sonra her duama ekledim umutlarımı. Geçiyor zaman her saniyesinden soğuk bir şekilde.
Umutların boynu bükük
Turkish
Çok güzel olmuş