YAN AMA TÜTME..

Hep merak etmişimdir.. Bazı insanlar selam alıp verdiklerinde sağ ellerini kalplerinin üzerine koyar..Neden diye düşünürdüm..Sanırdım ki edepten kaynaklanıyor..
Meğer öyle değilmiş..
Evvel vakitlerde bir derviş bir dervişi gördüğünde selam verir,derviş selamı aldığında “Allah selamı”olduğundan kalbi yerinden çıkacak gibi olurmuş..Derviş ‘ahh gönül sırrı ayan ettin oldu mu şimdi’deyip kalbini eliyle bastırırmış..
Aslında mesele sır olanı gizli tutmak ve kıymetini bir nebze olsun artırmaktır.
Dile düşen ne olursa olsun kıymeti her geçen gün yada dilden döküldüğü her gün azalmaz mı?
Gösterişten uzak kalabilmeyi başarabilir miyiz bir gün bilmiyorum..
Ama kendi içimize döndüğümüz her an biraz daha kıymete yaklaşıyor gibi olmuyor muyuz?
Kimselere derdi ayan edip,dert gibi güzel bir kıymeti ayağa düşürmüyor muyuz? Bir dervişin selamı aldığında kalbine düşen heyecanı saklama gayretine erişebildiğimiz de aslında bir parça daha insan olabilmeyi başarmıyor muyuz?
Derdin,tasanın,gamın,hüznün,sevincin..Her türlü duygunun adresi bellidir dostlar.. Hal Rabbe ayan ise kafi.. Derdin ve tasanın çözümünü Allah’tan diliyorsak ve bekliyorsak ne ala…İçimizde ki derde şükür ediyor isek derdin bizi ‘ehlileştirdiğini’ biliyor isek bunu dile döküvermenin ne gereği olabilir?
Yanmaya eyvallah dostlar ama tütmekte neyin nesi?O tütmek derdi dile dökmek ile aynı şey değil mi? Yada yanan oddan çıkan duman onun gösterişi şaşası değil mi?
Derdi biliyoruz dostlar..Kimden geldiğini de..
Hüznü,kederi tanıyoruz azizim..Dermanın kimde olduğunu da..
Aşk duyuyoruz aşıklar..Maşuku bulmaya da gayretimiz var..
Yanıyoruz erenler..Ancak tütmeye ne hacet..Kimin yaktığını niye yaktığını bizi ne OLdurmak istediğini hepimiz gayet iyice biliyoruz dostlar..
Cumamız yar olsun…Allah’a emanet…