Başlayıp da bitiremediğim işler, başlamadan bitirdiğim ilişkiler gibiyim bugün. Her şeyim yarım, bölük pörçük. Herkesin parmağı var bu işte, ne eksik ne de fazla. Belki de bundandır çok yarım kalmam, ne tam gülmelerim, ne de ağlamalarım. Her şey yarımken insan nasıl toparlar bilemiyorum, bugün hiç ümidim yok. İnsan sevdiği, sevmediği her şeyi nasıl yarım bırakabilir? Ben bırakırım, öyle bırakırım ki her şeyi ben de yarım kalırım sonrasında. O kadar yarım hissederim ki, tamamlanmak ne mümkün! Ben hep yarım kalacağım, yarım kalan her şey gibi içten başlayacağım çürümeye, yavaşa yavaş… Benden geriye hiçbir şey kalmayana dek. Yarım işlerim de, yarım aşklarım da çürüyecekler benimle birlikte, zerreleri kalmayacak. Öylesine yok olacağım ki, hiç kimseler inanamayacak. Çünkü sadece iliklerine kadar var olduğunu hissedebilenler, zerreleri kalmayana kadar yok olabilirler.










