YAŞIYORSUN.

Modernize insanın büyük eksikliği içinde vakit geçirmekten, salise çürütmekten başka ne yapıyoruz yaşayarak? Yalnızlığımızı kendi iç kabuğumuzda eritip tütsülemek kadar boşluktayız aslında. Kalabalık etrafımızda iç dünyamıza aldığımız nadir şahıslara açılan sınırlı penceremizden yüreğimize su serpilmesine olanaklar sağlıyoruz. Anlamlandıramadığımız meseleler arasında boğuşup çoğu zaman yenilmek üzerine kurulu hayatımızı daha özel kılma çabasındayız. Sınırlı yaşıyoruz. Hudutlarını keskin çizgilerle oluşturduğumuz çevremizde anlaşılmak, çözülmek istiyoruz. Kendi kavgamızı kendimiz oluşturmaktan bıkmıyoruz. Yaşamak uğruna elimizde ki tüm vakti harcıyoruz.

Ön yargılarımızda nefessiz kalıyoruz. İlerlemeden durmanın daha verimli olacağını kararlaştırıyoruz. Doğrusu yaşamı sekanslarında yıpratıyoruz. Bırakın sevmediğiniz şeyleri ön izlemlerinde vakit kaybetmeyi. Yalnızlığınızla boğulmak yerine yalnızlığınıza ait kavramlar üretin. Kafanızda ki gökyüzünü kara bulutlara teslim etmeyin. Tarihe yazılmayacak derecede boşa yaşıyorum, yaşıyorsun, yaşıyoruz. Susmanın anlamsız tarifine giriyoruz çoğu vakit. Umursamaz çabalara engel olamamak büyük kayıplarımızdan. Sosyalleşmek adına mekan mekan gezmek büyük fantezilerimizden. İki kelimeyi bir araya getiremeyen insanların düşüncesiz konularına dinleyici oluyoruz. Sahte suratlara gülmek gibi kötü huylara kurban ediyoruz yaşamımızı. İnanması zor olan fikirleri kabul etmenin hüznünü derin hissediyoruz. Fikrimize uygun fikir gönlümüze uygun gönül bulmayı uzaklarda arıyoruz. Buluyoruz, yazmıyor konuşmuyor sadece izliyoruz. Sevmenin zor olduğu toplumda sevmek kadar kolay olan fiili yaşamanın acısını çekiyoruz. Neden seviyoruz peki? Anlıyor musun gerçekten? Neyi, neden ve ne kadar önemsediğini? Hayatında ki değer kaydını gözden geçiriyor musun? Sık sık. Yaşamak kadar zor olan bir algıyı sürdürüyorsun. Saliselerden taşıp saniyelere oradan dakikalar ve saatlere ilerliyorsun. İstemsizce günler, aylar, yıllar eskitiyorsun. Güzel şeyler yapıyorsun. Yaşıyorsun.