Edebiyat

Hayat nedir diye sorduklarında “Hayat, yolda olmaktır.” diyor boşlukları dolduran, zorlukları yazılarıyla hafifleten yazarım Tarık Tufan.

Hayat yolda olmaktır muhakkak ve bu hayat yolculuğunda bize eşlik eden, bizi bırakmayan, içimizi döktüğümüzde bizi yargılamayan iki dostumuz vardır: Kalem ve kağıt.

İçimizdeki sıkıntılarla yer değiştirirken dolar sıkıntılarımızın siyah mürekkebiyle beyaz kağıt.

Kaç yaşına gelirsek gelelim yeni bir kalem ve defter aldığımızda kaplar içimizi bir sevinç. “Çocuklar gibi şen” olamasak da yaklaşır yanaklarımız kulaklarımıza. Biliriz çünkü. Biliriz ki yeni sessiz dostlar kazanmışızdır içimizin uğultusuna..

Herkesin saklandığı bir yer vardır. Bizde saklanırız kalemimizin siyahına, defterimizin beyazına. Yazmak bir alışkanlık olur. Aklımıza gelen bir söz, duyulan bir hikaye veyahut güzel bir sokak ismi… Sanki kalem ve kağıdımızın da bunları duymasını isteriz.

Kalem ve kağıt “bizim büyük yalnızlığımızda” sadık iki dostumuzdur her zaman..

Şükretmeyi bilmek bile bir şükür sebebi..

Kardeşim, şu dünyada herkes imtihanından yakınıyor fakat kimse düşünmüyor. Bu imtihanlar neden var? Olmasaydı ne olurdu? Bana ne kattı? Nelerin farkındalığını sağladı? Her insanın kendine sorması gereken sorular var. Kendi gelişimi, kendi karakterinin oturması için sorması ve cevaplaması gereken sorular.

Kısa keseceğim. Şimdi düşünelim yaşadığın olaydan (imtihandan) yakınmak yerine ondan çıkarım yaptığımızı, Allahtan’dır deyip teslim olduğumuzu fakat boş bir şekilde değil, inanarak ve ders alarak… Böyle düşünen bir genç tabiri caiz ise kendi açıklarını kapatıp bir daha gelecek dalgaya daha dayanıklı olacak, hayata karşı bir can yeleği daha giymiş olacak. Bir zaman sonra geriye dönüp baktığında şükredecek, belki de yaşadıklarına gülüp geçecek. Çünkü yaşadıklarının ona kattıklarının farkında olacak.

İşin sadece maddi kısmını düşünmemek lazım tabii, hem psikolojik hem manevi olarak yediğiniz darbelerle kendinizi güçlendirirseniz, ileride olacak daha büyük psikolojik ve manevi sıkıntılara karşı kendinize bir nevi aşı yapmış olacak, bir dahaki nefsani saldırıda “ya kardeşim bu da bişey mi çok şükür ben neleri atlattım” diyebileceksiniz.

İşi biraz da mantık tarafından değerlendirirsek…

Aslında düşündüğümüzde bizim sadece bizim yaşadığımız olaylardan değil yakınımızın, akrabamızın, arkadaşımızın yaşadığı olaylardan bile ders çıkabilecek kapasitede olduğumuz gerçeğinin farkına varabileceğimizi düşünüyorum. Bu aslında o kadar zor bir eylem değil. Sadece düşünüp kimin nerede, nasıl yanlışlar yaptığını neyin yanlış, neyin doğru olduğunu mantık çerçevesinde kavrayabilmek, sahip olduğumuz akıl-mantık kombinasyonunu kullanmayı becerebilmekten geçiyor.

Velhasılkelam demem o ki imtihan meselesini iyi kavramak, ondan gereken dersleri alıp çıkarımlarımızı yapmak, bize verilen nimeti, akıl-mantık kombinasyonunu, en iyi şekilde kullanmak bir yandan da Allah’a imtihan ehli olmamak için dua etmeyi de elden bırakmamak gerek, çünkü nefis çok fena, kimse o kadar kendine güvenmemeli, saygı ve sevgi ile…

Kaç gün oldu sahi? Allah lafzını ağzımıza almayıp kalplerimizi taşlaşması için bir kenara bırakalı kaç gün oldu? Yetmedimi efendim bu bitmez tükenmez çaresiz zamanlar. Ne zaman hayatımızın odak noktasını yanlış şeylerle doldurmaya çalıştıysak yıkılmadık mı defalarca? Bir güzide hisken gerçek aşkı yüreklerde taşımak ne yazıktır beceremedik bunu. Hz.Eyyûb’un o yakarışına o hazretten bin defa daha muhtacız evvela. Lakin bize en ufak dertte feryadlar etme cesaretini veren nedir bilinmez. Bu nasıl bir boş sevdadır efendim dünyaya duyduğumuz. Ne kadar kaptırmışız kendimizi bu denli ucuz yaşamlara. Nasıl oluyorda varlığına belki bir kez bile şükretmediğimiz bu gözlerimize uyku giriyor her gece? Ah efendim herşeye bir çare vardır da, bu gerçek aşktan mahrum kalıp körpe limanlara dönmüş yüreklerimize yok mudur bir çare?