Edebiyat

Uzak çok uzak bir galakside soğuğun ve Karanlığın hakim olduğu bir Gezegen varmış. Aslında bu gezegen çook uzun yıllar önce en az dünya kadar Aydınlık bir yer iken zamanla Güneş’i sönmüş bulutları dağılmış rüzgarları susmuş ve karanlığa hapsolmuş.
Bu gezende Mirus adında bir Baskın Tür yaşıyormuş, Miruslar birbirleriyle olan çıkar ilişkileri, bencillikleri ,benliklerini öne çıkarmaları ailelerini, yaşama biçimlerini unutmaları sonuc kimi efsaneye göre Tanrı tarafından cezalandırılıp güneşlerinin sönmesine sebep olmuş. Normalde Miruslar insanlar gibi duygusal ve kolonileşmeye elverişli bi türmüş, insanlardan farklı olarak nesillerini devam ettirmek için karşı cinse gerek duymazlarmış Dişi Mirusun dişi çocuğu, erkek Mirusun erkek çocuğu olurmuş. Miruslar dış görünüş bakımından insanlara çok benzerlermiş sarımsı ten rengi ve büyük kulakları dışında pek bi farklılıkları yokmuş. Miruslarda eskiden aile ortamı tahmin edilenin aksine insanlara göre daha çok gelişmiştir çünkü erkek bayan ilişkilerinde çıkarcılık yokmuş ve bir cinsiyetin diğer cinsiyete üstünlüğü gibi bir durum söz konusu değilmiş. Evlilik kavramı insanlardaki gibi işler ve fakat duygusal bağlılık masum bir sevgiden öte değilmiş eskiden. Nasrila ve Ultar’da bu sevgiyi paylaşan, kendi ruhlarının kokusunu henüz daha yeni birleştirmiş olan genç bir Mirus çifti. Nasrila ve Ultar gezegenlerinde Güneş’i Hayatları boyunca hiç görememiş soğuğun ve sonsuz kışın Çocuklarıymış ikiside. Bu nesildeki çocukları ayakta tutan tek şey umutlarıymış , Güneş’in bir gün tekrar doğacağına dair olan umutları. Nasrilla ve Ultar’ın evlenmesi miruslar Tarafından tuhaf karşılanmış çünkü Evliliğin ve ailenin mirusların gözünde bir amacı kalmamış artık çıkar ilişkisi olmayan hiç birşey mantıklı gelmiyormuş onlara. Açlık ve sefaletin , Karanlığın ve soğuğun hüküm sürdüğü bu gezegende çevre galaksilerdeki başka gezegenlerde olası bir hayat veya yasama elverişli ortam araştırılması için bir ekip hazırlanıyormuş. 2 buçuk milyar Mirus arasından yaşı uygun adaylardan kura seçimi sonucunda Ultar bu 20 Kişilik ekibe seçilmiş. Henüz daha 2 aydır ruhlarını birleştirmiş olan Ultar ve Nasrila bu haberden sonra çok üzülmüşler birbirilerinden Ayrı kalma düşüncesi bile onları ağlatmaya yetiyorken, Aralarındaki mesafenin bir kaç Işık yılı olacağını kabul etmek haliylen zor olmuş. Baskıcı bir yönetimi olan bu gezegende Mirusların alınan kararlara karşı çıkmaları isyan anlamı taşıyıp cezası ölümdür. Gitme vaktinin geldiği gün vedalaşan Nasrila ile vedalaşan Ultar hayatın ona taddırdığı her türlü zorlukla başa çıkmış, her düştüğünde yeniden kalkmış, güçlü ve mantıklı biri olmaktan hiç vazgeçmemiş fakat gözyaşlarına hakim olmak konusunda o kadar yetenekli sayılmazmış alın damarları ürkütücü bir şekilde şişen Ultar son bir kez Nasrilaya sarıldıktan sonra uzay Aracına binmiş. Ve Ultar kendi kendine “bir gün geri dönücem sevgilim sana söz veriyorum; gerekirse o güneş dedikleri şeyi sırtımda taşırım ama senin bu güzelliğini karanlığa mahkum etmicem, Çocuklarımızı aydınlığın içinde yetiştiricez.” Demiş. Nasrila Ultar’ın içinde bulunduğu Aracın havalanışına bakarken ağlamaklı bir halde ” Sen benim yanımdayken başka bir Güneş’e ihtiyacım var mı sandın, senin sesini duysam yeter başka bir ses duyar mıyım sandın, ateş olsa yüreğim bu ayrılığa dayanır mı sandın..” Demiş ve perişan halde eve dönmüş. Ultardan başka ailesi olmayan toplumdan da evlendikleri için dışlanan Nasrila evin içinde tek başına derin düşüncelere kapılmış günler geçmiş ve karnında bir büyüyen bir şişkinlik hissetmiş bu durumdan şüphelenen Nasrila telefondan karnını görüntüleyerek ekrana yansıtmış ve bir bebeğinin olacağını görmüş bu durum karşısında sevinip sevinmeme konusunda kararsız kalan Nasrila bir an bocaladıktan sonra sevinmeye başlamış tabiki de ağlayarak.. Ultar 5 kişilik bir araçla bizim yaşadığımız dünya adlı gezegene gelmişler insanlarla mirusların Şaşırtıcı benzerlikleri onları da şaşırtmış. Ilk başta sorun yaşayan Ultar ve arkadaşları sonradan ayak uydurmaya başlamışlar amaçları Dünya’daki yaşantıyı öğrenip rapor vermek ve gerekirse buraya taşınmalarını sağlamakmış Kaldıki Hayat koşulları arasındaki benzerlik mirusları çok mutlu etmiş ve hiç bir zaman görmedikleri masallarda duydukları o güneşi atmosferi kendi gözleriyle hisleriyle tatmak onlar için anlatılmaz bir zevkimiş. Ultar ve ekibi kısa sürede Dünya’ya uyum sağlamışlar. Ultar, insan çiftleri bebekleriyle sokaklarda parklarda gezerken ele ele tutuşurken görmesi aile kavramının kavramsallığını yetirmediği bir gezegen olması sebebiyle dünyayı çok sevmiş. Bu sırada doğumu gerçekleştiren Nasrila kendi kadar güzel bir kız doğurmuş, ismini Güneş koyan Nasrila Ultarın dönüşünü dört gözle beklemekteymiş. Ultar ayrılalı henüz daha 2 hafta olmuşken hayatında yaşanan değişiklikleri hazmetmekte tek başına zorlanan Nasrila geceleri hergün gökyüzüne bakarak ağlıyormuş. Günler geçmiş, aylar ardına dizilmiş, yıllar bir kuyruklu Yıldız’ın peşi sıra gelmiş. Ultar Dünya’daki hayata tam anlamıyla alışmış ancak Nasrila’nın sesini duymayalı okadar uzun bir süre olmuş ki artık hatırlamakta zorlanıyormuş gömleğinin cebinde sakladığı eski bir fotoğrafdan başka birşeyi yokmuş elinde. Ultar ve ekibi aradan geçen 5 yıl sonra kendi gezegenleriyle iletişime geçmenin bir yolunu bulup Dünya’da olup biteni aktarmışlar ancak farklı galaksilerde rölativite kavramından dolayı zaman kavramı Eşzamanlı olarak akmıyormuş, ayrıca Dünya’nın yerçekimi Mirusların gezegenine göre %12 daha fazlaymış bu sebeplerden dolayı Ultar ve ekibinin Dünya’da geçirdikleri 5 yıl 48 günlük süre Mirusların gezegeninde 18yıl 184 güne tekabül ediyormuş. Bunu iletişimi sağladıklarında farkeden Ultar ve ekibi olayın şokunu üzerlerinden atamamışlar birtürlü. Ultar yetkililerden Israrla Eşiyle Konuşmak istediğini söylemiş. Ertesi gün Nasrilayı evinden aldıran Mirus Uzay Üssü Çalışanları dünya saatiyle sabaha karşı 5:30ta Ultarla Bağlantı kurmuşlar. O an kalbinin sesinden kulakları sağır olacak kadar heycanlanan Ultar telefonda ilk merhaba dediğinde, Nasrila sessiz kalmış. Bunca geçen yılın ardından ağlamaktan Gözyaşları biten yada diğer bir deyişle içten içe Ağlayan Nasrila belkide telaffuzu en kolay olan kelimelerden biri olan “merhaba” kelimesini söylemekte çok zorlanmış. Ultar tekrar “-Nasrila bebeğim Ordamısın” diye sormuş. Evet o an Nasrila’nın geçen 18 yılını bir tek “merhabaya” sığdıracak kadar derin bir ses ile “merhaba” demesi belkide imkansızdı ama bunu başarmıştı. Ultar duyduğu sesle gözyaşlarına hakim olamadı. Evet, artık unuttuğu o sesi hatırlıyordu ama bu ses yaşlanmıştı yorgundu çok derinden geliyordu. Eski bir tını, kutsal bir ezgiydi sanki az önce işittiği. Aşkı romanlarda, masallarda hatta efsanelerde bir kelimeyle anlatmak zordur ama o derin “merhaba” Ultar’a Aşkı yeniden tasvir ettirmişti. Daha fazla konuşamayan Nasrila, Mirus Uzay Üssü’nden ayrılıp evine, genç ve güzel kızı Güneş’inin yanına gitmiş. O hafta içinde Nasrila’nın sesi kulaklarından gitmeyen Ultar karnında şişkinlik ve bir rahatsızlık hissetmiş hamile olduğunu anlayan Ultar çok büyük panik olsada ekip arkadaşları tarafından sakinleştirilmiş. Güneş babasını hiç görmeden büyümüş ve nerdeyse şimdiki yaşı annesinin Ultar gittiğindeki Yaşıymış. Mesosla adında bir erkek Arkadaşı olan Güneş babası dönenene kadar evlenmiyeceğine söz vermiş. Dünya zamanıyla aradan 3 yıl daha geçmiş, Ultar’ın Ateş adını verdiği bir oğlu olmuş onunla ilgilenen ultar bir yandanda dönüş hazırlıkları içerisindeymiş Dünya’da NASA’yla irtibat kurup gerekli izinleri aldıktan sonra buarada NASA Yapısal olarak çok benzediği için Mirusların gezegenine Venüs 2 adını vermiş. Geçirdiği 8 buçuk yılın ardından Kendi gezegenine dönüş için yola çıkan Ultar oğlu Ateş’i henüz küçük olduğu için yanına alamamış oğlunu Dünya’da bakılmak üzere dünyalılara emanet eden Ultar birde kendi defterini oğluna bırakmış. Aylar Süren bir yolculuğun ardından gezegenlerine geri dönen Ultar ve ekibi, gezegenlerinin içler acısı halini görünce üzülmüşler aradan geçen 32 yıl herşeyi daha kötü hale getirmiş. Biran önce eve gitmek isteyen Ultar resmi işleri hallettikten sonra yola koyulmuş burda hava hala çok soğuk ve karanlıkmış. Eve vardığında o kapının önünde hissettiklerini açıklayabilecek bir kelime yada bir cümle yokmuş. Usulca Kapıya dokunmuş elleri, sonra zile basan Ultar’a kapıyı hiç görmediği kızı Güneş açmış. 10 saniye süren sessizlikte Ultar : bu gözler bu yüz altın sarısı saçlar bu güzellik annnesinin son gördüğüm haline ne kadarda çok benziyor .. Şimdi bu kız benim kızımmı… Diye düşünmüş ve ‘Güneş?’ Diye seslenmiş. Gözleri dolan Güneş babasını içeri davet ettikten sonra bir duraksamanın ardından hiç görmediği Babasına öyle derin öyle içten sarılmışki başı omzundayken ağlamaya başlamış. Ultar Güneş omuzunda ağlarken kızının kulağına annen nerde güneş ? Demiş. Daha kötü ağlamaya devam eden Güneş Hıçkırıklar Arasında ‘o çok hasta’ demiş. Güneşin Kollarından sıyrılan Ultar içerdeki odaya doğru yönelmiş, kendini herşeye hazırlayan Ultar kapıyı usulca açmış ve içeri girmiş. Gördüğü kişi o çok sevdiği Nasrila olamazdı, bu eller bu kırışıklıklar bu beyazlamış birkaç tutam saç, yüzündeki lekeler, bu donuk bakan gözler … Şu gezegende İçini ısıtan tekşey Nasrila’nın bakışlarıydı oysaki.. Kabullenemiyordu Ultar , isyan ediyordu içten içe .. Yavaşça yanına yaklaştı eğildi ve yatakta uzanan Nasrlanın elinden tuttu, “ben geldim sevgilm” .. Nasrila konuşamıyordu gezegendeki ortalama yaşam Ömrünün üzerinde bir yaşta olan Nasrila , Hastalığın kol gezdiği bir ortamda ölümün kıyısında karşıya geçmeyi bekleyen bir yolcuydu adeta. Ultar elini tutarken gözyaşlarına hakim olamıyordu yaşadığı çok ağır geliyordu tuttuğu el bir yabancının elinden farksızdı fakat hissettiği his tıpa tıp aynıydı. 32 yıl önce aramaya gittiği güneşi, Yaşamının tek anlamı hasta yatağında usulca yatıyordu. O gece Nasrila’nın yanında ona sarılarak geçiren Ultar ertesi gün Dünya’ya taşınma protokolü için uzay merkezine gitti . Kafasında Nasrilnın Dünya’da tedavi olabileceğine dair bir umut vardı bütün gün hazırlıklarını ekiple ve yöneticilerle tamamlayan ultar tekrar eve döndü eve geldiğinde Güneş yiyecek birşeyler hazırlıyordu kızına toplanması için haber veren Ultar doğruca odaya gitti. Nasrlanın alnından öpen Ultar direk konuşmaya girdi Dünya’da ki imkanlardan iyileşebileceğini Ateş’in yanına gideceklerini orda Güneş’in olduğundan bahsetti hiç bir tepki almayan Ultar korkarak Nasrilayı dürtmeye başladı. Dürtmeye devam etti elini boynuna götürüp nabız arayan Ultar öyle derinden bağırdıki bütün evrende bir çığlık koptu sanki. Bir an herşey durdu Ultar için rüzgar esmiyordu, Evren dönmüyordu, umutlar doğmuyordu artık.. En zifiri karanalık aydınlıktı artık Ultar için, hiç birşey hissetmiyordu. Ruhunu kaybetmişti boş bir beden gibiydi. Kızı Güneş odaya geldiğinde ona öyle derinden sarıldıki saatlerce odada ağladılar.. Ertesi sabah uzay aracı 500 Mirusluyu Dünya’ya götürücekti Ultar onlarla beraber ailesini götürmek istiyordu ama artık napıcağını bilmiyordu düşünemiyordu ertesi gün kızı Güneş’i uzay istasyonuna bırakan Ultar eve dönüp Nasrila’nın bedenini Mirus geleneklerine göre defnetmek istiyordu bir uçurumun kenarına nasirlanın ölü bedenini taşıyan Ultar odunlardan büyükçe bir tabut yapmıştı Altınada yine odunları yığarak bir masa yapmıştı Nasrilayı içine yerleştiren Ultar , kendiside Nasrila’nın yanına uzandı elinde taşıdığı zinciri odunlardan geçirdikten sonra nasirla ile kendisinin ellerine doladı . Yanında getirdiği Ateş taşını elinde tuttu. Hayatın bildiği tek anlamı Nasrilaydı onun için.. Ve bu anlamsızlığa bir son vermek istedi Ultar. Ateş Taşı’nı Gazlı odunlara sürten Ultar alevlerin aniden tutuşmasıyla can çekişmeye başladı sıkıca Narsila’ya sarılan Ultar onu yalnız bırakmadığı için Çığlık atarken bile mutluydu taa ki alevler tüm vucudunu yakana kadar .. Karşılıksız ve sonsuz Bir Aşkın Külleriydi artık göğe yükselen, bilinenin aksine ruhların kavuşmasıydı belkide.. bir can çekişme değildi o çığlıklar, Özgürlüğün ve zaferin sesiydi. Acı acı Ağlayan yürekler değil geriye kalan kemiklerdi..tam buanda gökyüzüne Dünya’ya gitmek için bir uzay aracı havalandı içinde buğulu gözleriyle Güneş de vardı, Güneş babasının napıcağını bilmiyordu ama hareketlerinden tahmin edebiliyordu çünkü ayrılırken Ateş’i ona emanet etmişti ve birde mektup. Güneş uzay aracının penceresinden dışarı bakarken bir gürültü belirdi büyük bir Işık hüzmesi içeri doğru sızdı. Dışarısı aydınlanmıştı Güneş’in hiç görmediği büyüklükte bir ateş topu belirmişti gökyüzünde gözleri çok az görüyordu bu ışıkta daha yaşlı olan miruslar bunun Güneş olduğunu biliyordu, Sevinç naraları yayılmaya başladı. Uzay aracının kaptanları rotayı geri döndürerek iniş yaptılar. Miruslarının gezegeninde yıllar sonra Güneş tekrar doğmuştu büyük bir mucizeydi bu.. Miruslar sokaklarda oynuyor yıllarca Süregelen o kasvetli hava dağılıyor. Doğa tekrar yenileniyor hastalar iyileşiyordu.. 1 hafta kendine gelemeyen Güneş sonunda babasının mektubunu açmaya karar verdi. Mektupta Ultar’ın dünyadan geri geldikten sonra yaşadığı herşey düşünceleri hareketleri hatta kendisini nasrilayla beraber nasıl özgür kılacağını bile son cümlesinde yazmıştı ve bunu Ateş’e iletmesini istiyordu mektubun sonunda. Babasının hayat hikayesini anlatan mektubunun sonununu “ve o an ateş yaktı geceyi, gün doğdu küllerinden..” Diye tamamladı. Ateş’e ulaştırmak için uzay üssündekilerle iletişime geçen güneş mektubu Ateş’e ulaştırmış. Ultar Dünya’dan ayrılmadan önce Ateş’e kendi defterini vermişti sonu eksik olan hikaye Güneş’in Ateş’e gönderdiği mektupla tamamlanmıştı .. Uzun Yıllar sonra Ateş dünyada bir reklam bilboardın önünde uzun uzun bir afişe bakar ve yürümeye devam eder. Afiş, Aşkın Külleri adında bir filme aittir. Yazan ve yöneten Ateş Ultar.