Edebiyat

Yağmur, nazlı nazlı cama vururken; son kez okudu annesine göndereceği mektubu. Gözlerinden peşpeşe inci gibi düşen damlalar , adeta mührü olmuştu. Özenle kapattığı yeşil zarfı,içine çöreklenmiş hasret ile öptükten sonra, annesinin mezarında bulunan çam ağacının en ince dalına astı ve beklemeye başladı. Heyecanlıydı..!

Kuşlar daldan dala uçarken, şarkılar söylüyor; kelebekler rengarenk çiçekler üzerinde , bir günlük ömürlerine inat dans ediyorlardı. Yalan dünya böyle güzelse kim bilir cennet ne eşsiz güzelliktedir diye düşündü Nergis , şehit adına yaptırılan çeşmeden bidonunu doldururken. Küçük elleriyle taşıdığı suyu, kurumuş toprağa, çiçeklere  dökecekti ki zarfının olmadığını farketti. Panik ile sağa sola bakındı. O da ne! Burak, ağzında zarf ile gökyüzüne doğru yükseliyor. ‘’Ohh, çok şükür’’ diyebildi Nergis, kalbi amansızca çarparken….

Köşkünün  kocaman bahçesinde,  sevdiği güllerin içinde uzun, bembeyaz elbisesi ile dolaşırken , semadan kendisine doğru gelmekte olan Burak’ı gördü. Usulca Dudu’nun yanına geldi ve zarfı cennet topraklarına bıraktı.    Dünyada okuma- yazma bilmeyen kanatsız meleğin dili sustu, yüreği okudu:

Gönderen : Nergis SARIKAYA YILMAZ

Alıcı: Fikri COŞGUN kızı DUDU SARIKAYA

‘’FANİ MEKTUBU GÖRÜLMÜŞTÜR’’

Pamuktan çok daha yumuşak olan elleri ile açtı; adına gelen zarfı.

MELEĞİM;

Ay yüzlüm, su damlam, rehberim, canım annem..!  Bugün tam 22 yıl oldu vuslata ereli…  ne çok özledim seni bir bilsen…  ela gözlerin , yüzün, gülüşün gözümün önünden geldi, geçti… anlık mutlu oldum.  yazarca sitem ettim ama isyan etmedim… dilim, tek bir kelimeye hükmetti: EYVALLAH..!

Sen gittin ya dağlar, tepeler üzerime yıkıldı; depremler oldu yüreğimde. Sensizliğin enkazından yine sensiz çıktım.

Sen gittin ya ben büyüdüm, büyüdüm anne. .!  24 yaşımda, 5kardeşim  ve  babamla sensiz kalınca;                 senin gömleğini giydim, ben sen oldum anne..! evlatların, evlatlarım oldu. Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım emanetlerine. Varolsunlar, Onlarda saydılar beni. Bir olduk, birlik olduk. Senin çizdiğin yolda yürüdük, yürüyeceğiz de iNŞALLAH…  Hamdolsun RABBİM, hepsine yuva kurmayı nasip etti.  Helal çorbaları, oturacakları postları var.…  Ayda bir kez ‘’aile buluşması’’ ile birimizin evinde toplanıyoruz.  Sagolsunlar gelinlerimiz, damatlarımız güzel gönülleri ile en büyük  destekçilerimiz. Bizleri  düşünme, merak etme biz yavrularını..!

Anne olmadan (olamadan), üvey anne oldum. Kolay olduğunu yazsam; yalan olur. Bilirsin ki hayatta hiçbir şey altın ya da gümüş tepsi ile sunulmadı bana. Başkasının evladını kabullenmek, sahiplenmek, tahminimden çok daha zor oldu ilk yıllarda ama pes etmedim.  Emek verdim, üzüldüm, ağladım, sabrettim, okudum, empati kurdum, cennet  annelerin fikirlerini aldım ve  sonunda başardım; güvenini de sevgisini de kazandım. Çok seviyorum oğlumu. İstediğim zaman sarılıp, öpemezsem de şimdilik.  İnanıyorum ki gün gelecek ‘’anneler günümü’’ kutlayacak T.Murat….  İyi insan,vatanına- milletine, babasına hayırlı bir evlat olmasıdır;  tüm gayem ve çabam…!  okuması için de tüm imkanlarımı seferber edeceğim kısmetse İNŞALLAH.

Ah annem,  hangi taşı kaldırsan bir ah, bir ağıt var. Yüzler maskeli, diller riyakar. Herkes, mala-mülke tapar olmuş. Tek derdimiz;  fit görünmek, güzel olmak, giyim-kuşam, alış-veriş merkezleri, diziler olmuş. Artık, ne ölüye ne de diriye saygımız kaldı. Ne zaman tükettik değerlerimizi bilemedim. Bir katıksız selama muhtaç gönüllerimiz. Okumuyoruz , okumuyoruz annem… konuşuyoruz ama dinlemiyoruz.  Beğenmediğimiz gavurlar Mars’a giderken; biz birbirimizin kuyusunu kazıyoruz.  ekmiyoruz, biçmiyoruz, üretmiyoruz; bol bol tüketiyoruz… Sen  ‘’çıkmadık candan , ümit kesilmez’’ derdin. Umutluyum annem, bitişler yeni başlangıçlara gebedir…. Ati , vuslata erdiğinde; ucu yanık mektuplar sahiplerini bulacak, yeşerecek kurak topraklarımız,  Ali Kuşçular, Cahit Arflar, Hulusi Behçetler,ibni Sinalar, Biruniler, Aziz Sancarlar  al-yıldızlı bayrağımızın altında yeniden filizlenecek….

Annem, senin gibi ben de sevmiyorum; uykuyu, tembelliği. İstemiyorum;  ömrümü  uyuyarak geçirmeyi.  Çalıştığım yıllardan kalma alışkanlığımla, erkenden kalkıyorum; eşime, oğluma kahvaltı hazırlayıp; okula gönderiyorum. Evimi temizliyorum, çiçeklerimi suluyorum. Onları sevip, konuşuyorum… okuyorum, yazıyorum, resim çiziyorum, ahşap boyuyorum, örgü örüyorum;  yoğurt, peynir, sirke, ekmek yapıyorum….

Ha bir de hayel kurup, dua ediyorum  :

-HASAN- DUDU SARIKAYA İLİM, FEN OKULU

-HASAN-DUDU SARIKAYA İLKÖĞRETİM OKULU

-HASAN-DUDUSARIKAYA HAYRATINA (çeşme).

Çok istiyorum; güzel gönüllü insanların, temiz kalplerin hayrına vesile olan tuğlalar ile, imece usulü duvarlarını ördüğümüz okulların kapısında, babamla  senin adınızı  görmeyi…  ihtiyaç sahibi öksüzlerin, yetimlerin, şehit-gazi çocuklarının bu okullarda ücretsiz okumasını… senin gidemediğin mekteplerde, adının yaşamasıdır en birinci dileğim…  YARADANA güveniyorum… bu sevinci hayırlısı ile yaşatacak bana… !

Meleğim, bana cenneti anlat… Dünyada , hep cehennemden bahsediyorlar…  küçük bir çocuğu korkutur gibi korkutmak istiyorlar  biz kulları, sözde hacılar- hocalar…    sen,cenneti anlat…!

Gül yüzlüm, nasip oldukça yazacağım sana ; köprüler kuracak  mektuplarımız, arafta….  Dualarınızda unutmayın bizleri. Yaşımız kaç olursa olsun; muhtacız sizlere.….  Babama selam söyle. O’nun  ellerinden, senin ayaklarından öperim… Sizleri çok ama çok  seviyorum…. RABBİM’E  emanet olun….

Kızın NERGİS  / 06.03.2020

Sevgili dostlar,
Farkında olmadığımız kendi yalanında boğulan insanlar ya da kendi yalanı ile sizi kandırdıklarını sanan insanlar üzerine ufacık bir yazı bu.
Hayatlarını gerçekdışı yaşıyorlar ve ne yazık ki sizi kandırdıklarını sanıyorlar ama bu bir hastalık.Onlar akışa bırakıyorlar kendilerini ve peşpeşe gidiyor sözler farkına bile varmıyorlar.
Kimi bacağına platin taktırır ameliyat olur param yok der Kapadokyaya gider 14 gün karantina zamanı.
Kimi kızımı Amerikadan istediler der annem inanır sonra bakarsınız Rizeye taşınmış kızı.
Kimi sen ingilizce biliyorsun da biz bilmiyor muyuz der konuş o zaman deriz konuş ağzını bağlayan yok böyle bir niyetimiz de yok.
Kimi öğrenci ağzı ile sizi kendi dünyasındaki oyunlarla kandıracağını sanır bakarsınız yüzüne o da hikayesine devam eder.
Kimi ameliyat olmuş hasta ziyaretine gelir tüm kanser vakalarını sıralar söylenecek sözün bittiği yer.
Sonunda ne olur arkadaş dost detoksu dedikleri ama yine de siz sorunlu ve suçlusunuzdur. Biter gider.
Onların bencilliklerini görüp ses çıkarmadığınız için. Yıllarca idare ettiğiniz için.
Ne yapmalısınız?
Tek meslek sahibi olup da yıllarca aynı işi yapan insanlardan uzak durun. Bu ”körlük” dediğimiz konu.
Kendi hatalarını görmeyen bir kez olsun bile size ”haklısın ”kelimesini kullanmayan insanlardan uzak durun.
Amerikadan beni istiyorlar diyenlerden uzak durun ki onlar göçsün benim dediğim ”Beyin Göçü” Amerikanın o beyinlere ihtiyacı varsa alsın 🙂
Sevgiyle kucaklıyorum.

Hayat kısa… Bunu biliyoruz.Peki bu kısa hayatta bir şeyleri sürekli tekrarlayıp durmak da kısa bir hayat için fazla uzun değil mi? Kendimizi bir döngünün ortasına atmış sürekli aynı şeyleri tekrar ediyoruz. Oysa tekrarlanmasını istediğimiz tek şey vardır “mutluluk”.

Elbette arada acılar da boy gösterecek.Yoksa mutluluğun da anlamı kalmaz. Ama insanoğlu acıya bir kere düşmeye görsün. Yaşadığı acıda zirveye ulaşmak gibi bir gayret içine düşüveririz. Bu gayret içinde kazdıkça kazırız acıyla örülü duvarları. Ne kırılmış tırnaklarımıza ne harap olmuş ellerimize ne de büründüğümüz kişiliğe bakarız kazarken.

‘Dur’ demek insanın kendine veremediği tek sinyaldir. Git-gitme,yap-yapma gibi gelgitlerin arasında kalır en son birini seçer de dibine kadar yaşadığımız acı olunca ‘Dur’ diyemeyiz kendimize. Oysa ne kadar da kolaydır dur demek; acılara, gözyaşlarına, hüzünlere, umutsuzluğa… Bütün acılara dur diyip umuda ‘Merhaba’ demek yapamadığımız en büyük eksikliğimiz…

Gel gör ki işte insan böyledir.

Var olması için doğması,

Yaşaması için de kavrulması gerekir…

Tek seni seviyorum. En doğrusundan seni. Kaç yıl oldu saymadım zordu lakin güzeldi. Haliyle de tek sana yazıyorum. Birde sana içiyorum. Oturuyoruz rakı masasına keyfine içiyoruz, derdine değil. Keyfim sen oluyorsun derdim gelmeyişin ama dedim ya derde içmiyoruz sana ve senin mutluluğuna içiyoruz. Saatler ilerliyor bakıyorum ki keyfim derdim olmuş ona kalkıyor kadehimi, içimden bir ses diyor ‘ara, ara da sesini duy.’ Sonra yüzüme çarpıyor gerçekler arayamıyorum. Hasret kaldığım sesine ulaşamıyorum. Son kez vuruyoruz masaya kadehleri kaldırıyoruz. Halim çakır oluyor aklım sarhoş bu sefer de duramıyorum arıyorum. Ne masası kalıyor ne derdi, keyiften de haber gelmiyor çünkü açmıyorsun. Bizde masadan gelmeyişine derdimize içtik diyip kalkıyoruz. Ama seni seviyorum, bensiz de mutlu oluşunu çok seviyorum çünkü başarabiliyorsun. Benim hiç bir zaman başaramadığımı, başaramayacağım tek şeyi sen başarıyorsun. Seviyorum.

Kitaplar… Bizi bulunduğumuz noktadan alır , bambaşka bir dünyaya götürür. Kendi dünyamızdan sıyrılıp kitaplara sığınırız. Karşımıza bazen öyle kıymetli kitaplar çıkar ki , önce bu durumun farkına varmayız. Yaşadıklarımızla okuduklarımız ortak birer noktada buluşur. Önceleri pek düşmeyiz üstüne bu durumun. Kitabın sayfaları art arda devam ettikçe, yaşadıklarımız bizi bir çıkmaza soktukça daha da sıkı sarılırız kitaba. Bulunduğumuz noktayı tespit ederiz. Yolun tam ortasında , yolun sonu çıkmaz sokak , lakin geldiğimiz noktaya kadar yaşadıklarımız çok mutlu etti bizi. Yolun devamı mutlu yürünecek mi ? Bilmiyoruz. Geri dönmeye de razı değil gönlümüz. Çünkü bitmek tükenmek bilmeyen umutlarımız var. “Aşamayacağım engel yok.” diyoruz. Bunu söylerken de kaybolmuş küçük bir çocuk gibi tir tir titriyoruz , endişeliyiz ; aynı zamanda korkuyoruz. Bu karanlık ve çıkışı olmadığını bildiğimiz yolda hangi yöne gidecektik ? Hangi yön bizi mutlu edip aydınlığa çıkaracaktı ? Sorgulama , iç muhakeme son sürat hızla devam ediyordu. Ne zaman son bulacağını da bilmiyorduk haliyle. İşte tam da bu kafayı yeme evresinde kitaplar devreye giriyor. Unutmayın ki bu yolda karşılaştığınız hiçbir insan , kitap tesadüf değil. Hepsinin bir amacı var , hayatına gelip sana bir şeyler katıp ya da senden bir şeyler alıp gidiyorlar. İnsanlardan , özellikle kitaplardan öğreneceğimiz çok şey var. insan iki haftada değişir mi ? Ne kadar da kısa bir süre değil mi ? Büyük ihtimalle birçoğunuz “Olur mu öyle şey canım. ” deyip küçümseyecek. Muhtemelen bunu diyen insanlar değişimin güzel bir şey olduğunu savunup değişimden korkanlar olacaktır. Korkmayın. Kendinizi akışa bırakın. Çok fazla stres yapıyoruz, sinir kat sayımız artıyor, korkuyoruz , endişeleniyoruz ; deli gibi çırpınıp duruyoruz mutlu olabilmek uğruna. Mutlu olabiliyor muyuz ? Ya da mutluluğun ne olduğunu biliyor muyuz ? Halbuki alnımıza yazılmış bir şeyler var zaten. Kendi sınırlarımızı ne kadar zorlarsak zorlayalım Allah “Ol.” demedikçe olmayacak. Biz , kendimizi hırpaladığımızla kalacağız. Yeri gelecek kendimize merhamet etmeyeceğiz , yeri gelecek özsaygımızı , özsevgimizi ve zamanla özgüvenimizi kaybedeceğiz. Bu noktaya gelmeden kendimize bi’ dur dememiz gerekiyor sanırım. Yoksa gittikçe daha derine batacağız. İşte bu yüzden kitaplar sığınacak limanlar olur bize. Defalarca okuruz, altını çizdiğimiz cümleleri bir yere not alırız. Zamanla kendi benliğimizin farkına varırız, kendimize değer vermeye başlarız.
Sorgulamalar son bulmaz tabii ki. Bir süre sonra “Neden ben?” deyip üzülmemek yerine “Nasıl baş ederim?” diye sorup üzerine gitmeyi , sorunu çözmeye çalışırız. Pes etmeyiz , çok da hırpalamayız kendimizi.
Onsuz da bir hayatımız var , unutmamalıyız. Bu noktada devreye Nazım Hikmet girer ve şöyle der :
Hani derler ya ben sensiz yaşayamam diye, işte ben onlardan değilim. Ben sensiz de yaşarım; ama seninle bir başka yaşarım.”

Son olarak ; gelememeyi sen anlat, gidememeyi bana sor…

Bir yazımda “Dün bir haber aldım, belki de önceki gündü bilmiyorum” demiştim, yine bir haber aldım, bu defa hangi gün olduğunu epey iyi biliyorum. Bazı söylemlerin tarihi, saati, saniyesi ve hatta salisesi unutulmaz. Koyulduğumuz bu türden hiçlik içinde ruhumuzu darlayan daha büyük bir etken yoktur. Hiçliğin karşısında tutunduğumuz her kelime oranında ölürüz. Uçsuz bir zindanda oluşumuz dışında ne iyiyizdir ne de kötü. Arafımız yok. Çünkü birilerinin -belki birileri demek dahi yanlışken- bir gücün etkisi altında bir yaşamı kolluyoruz.Tercih hakkımız iki. İkiyi düşüremediğimiz bir. Bir olamadığımız bir yaşamdaki döngüde yalnızca debeleniyoruz. Çokça konuşuyor, kendimizi teşhir ediyor, cesaretimizin celladı kesiliyoruz.
.
.

Kapının ve pencerenin öte yanındaki aydınlık, kerpiçten içeriye nefes veren bir fırt hava. Duvarın dibindekiler için dünya yalnızca öykünmedir; sana, bana, ona, bize, size ve onlara… Biliyorum ki birçokları epey uzak bu duruma. Biliyorum ki epey yakınım…Taşrada yaşam şu dünyada insanın başına gelebilecek nadir bedbahtlıklardandır. Keskin konuşuyorum çünkü dedim ya iyi biliyorum ve bildiğimi yaşamak ne büyük talihsizlik. Yakın zamanda afetler dolayısıyla oradan bir ağıt duymuşsunuzdur, der ki “Havar” bunu hangi dile çevirirseniz çevirin kelimenin yaşattığı sızıyı anlayamazsınız. Bir Kürt’ten, taşradan, Anadolu’da birinden bu kelimeyi duyacağınız olursa iki dizinizin üstüne oturup taş oluverin, başka türlü dayanabilmek mümkün değil. Öyle bir durumda, olabilmek kolaydır da kalabilmek pek zordur.
Ve bilirsiniz ki bazı şeyler sorulamaz; insana, en çok da Tanrı’ya. Çünkü merak, sayısız düşüşe yol açar.