Edebiyat

Zaman böylesine acımasız ve hızlı iken, akışının içinde bazı şeylerin telafisini yok ederken fani olandan beklenti duymak en aciz noktamız belki. İşte bu yüzden insan ne vakit acziyetini bilerek yaşamaya başlarsa o vakit kurtulmaya başlıyor iplerinden. Çünkü fani olanı beklemek baki olanın düşmanı ve nefsimizin de kendiyle olan savaşı. Yani insanın nefsinin en büyük düşmanı yine kendisi. Ayağına takılıp onu tökezleten taşlar ; kendi elleri ile koydukları. Ancak vakit dar ölüm ise amansız. Kendi iplerinden en çabuk kurtulanlar, kazananlar.
Dünya insana en büyük gurbet. Her şey ve herkes de yabancı. O yüzdendir ki bize yabancı olan tüm şeyler bir bir sırtını dönüyor. Biz de onlara sırtımızı yasladığımız vakit ruhumuzu en derin boşluklardan doğru bilinmezlere atıyoruz. Sonra bize verilen en kıymetli emaneti, O kutsal nefesin yansımasını, ruhumuzu sonsuz boşluklar içinde arayıp duruyoruz. Bulamadığımız her an ise daha da derinlere doğru kaybediyoruz onu. Tutunacak dal sığınacak kapı aramaya başlar iken buluyoruz kendimizi. Bu arayış içinde, tüm dalların kudretli sesler ile kırıldığını ve tüm kapıların sertçe yüzümüze kapandığını görerek devam ediyoruz arayışa. Yine acziyetimiz sebebiyle sonuna kadar açık olan ve aslında bize en görünür yerde duran kapıyı da göremiyoruz. Bizi ona karşı kör eden simsiyah perdeler var. O perdeleri de ateş yakıp yok edebiliyor. Ancak ateş yalnızca perdeleri değil önünde bekleyen bizden parçaları da yok ediyor.
Yanmadan varılmaz imiş o kapıya yanınca anladım. Yanmak yok olmak değil sonsuzun içinde var olmak imiş harların üstünde yürüyünce anladım. En önemlisi de o sonsuz karanlığın içinde boyun eğmez benliğe yolu gösteren tek aydınlık kendi alevi imiş. O ateşin etrafında pervane olanlarınki hakikat olan aşk imiş. O ateşin aşkına pervane olabilenlere selam olsun o vakit.

Şubat’ın nevresimini değiştirip Mart için bir şilte attım, sensizlik de odun atacak har kalbime. Öyle işte… Biz bu gece de onunla birlikteyiz. Sen, yılların kılık değiştirmiş mütemadiyen vefasızı olurken ben buradayım. Eylemim diş geçiriyor bana. Sana durup sende ayları temize çekerken…

Gelişine düet hazırlamıştım, sensizlikle birlikte söyleyecektik. Gelmedin. Sustu ikili şarkılarımızın huzur nakaratları… Eminim, son kararım; sensizlikten bile bu kadar emin olmamıştım hep sen varsın sanıyordum. Üşürken bile ısıtacak olan elinin nöbetçi varlığıyla can buluyordum. Sen olmasan elin gelirdi, o da olmasa gözlerin bakarken ısıtırdı ve bir şekilde sonra da sen gelirdin. Artık eminim. Gelmeyeceğinden.

Kalbime baktırdım. Kalbimin yerinin farklılığından, damarlarımın tersliğinden ve bir şekilde anormal olan kalbimden bahsettiler… Oradaki varlığını görmüşlerdi aslında. Bunca yıl tek bir insan orada yaşayınca kalp de kendini şaşırıyor diyemedim. Yorgunum. Yorgunluklarımın gülümseyişi, uykularımın bir anda uyandırışı ve beni sana çağıran yılların iyi ki varsın deyişi de kesiliyor.

Nefesim artık yetmiyor. Üstüme sevap, ayaklarıma mutluluk giyinmek istesem de kalbime sensizliği geçirmişken bunların hiçbiri mümkün olmuyor. Yaka paça kovuyor beni aşk.

Seni yazdığım karelerin kopmuş ipinde cambaz gecelerin sonu geliyor… Acılı gülümseyiş içiyorum. Tadı da acı… Buruk kahkaha dinliyorum, müziği kesiliyor ve buruk acı şarkısının yerine geçtiğini sanıyor. Hadsiz! Hepsi, her şey sensiz çok hadsiz… Özleyiş yürüyorum. Bir adım sana, on adım sensizliğe, içli köfte geliyor aklıma. İçlendikçe. Yine yolumu şaşırıyorum. Hangi taraftı sen?

Hangi köşeyi dönünce severdin beni sen? Tekrar yaptığım şarkıların ömrü bir saniyede seninle yer değiştiriyor ve ben yine sensizliği dinliyorum. Orhan Veli’nin İstanbul’u dinleyişi havada kalıyor.Üstat da âşıktı. O İstanbul’a ve ben hep sana. Hangi aşkın manzarası güzel diye sorsalar, gözlerinin buğu takviminden girer, özünün can kenarında inerim ve yalın ayak yürürüm sana.

Yanlış yaptım. Sevmek, yanlışlıkla başlardı zaten. Doğru insan olunca doğrulanır, doğruyu bulurdu insan. Doğru insan olamadığımız her an yanlış yaptım ben. Yanlışı sevdim ve sende tüm yanlışlar çok doğruydu. Affet beni. Kalbim… Böyle yutkununca bir şey batırıyorum ona her defasında. Doktor göremedi ama ben hissediyorum. Batıyorsun.

Kıymık seferinden acılı aşk yoluna bilet ayırıp tek izleyiciyle bitiriyorum seni ve her oyun yeni bir acı koltuğuna oturtuyor beni.

Sevdiceğim, düşündüğün şeylerin düşündüğüm sana denk gelemediği her salise adına özrümü kabul et.

Aşk rotası İstanbul’dan büyüktü. Birbirimize yürüyemedik, ağır vasıtalı yolculardık. Kanıyor ama alışığım. Dokundukça orada, durdukça bende, sevdikçe acımdasın…